Σχέδια

Όρμπις


Η φύση μας δείχνει συναισθήματα, όπως χαρά, νοσταλγία, ανακούφιση, αγάπη, ανησυχία, ευγνωμοσύνη, εμπιστοσύνη, θυμό, οργή, πόνο, ευφορία και πίστη. Με αυτά τροφοδότησε και τις φυλές του κόσμου κι εκείνες τα πήραν, τα εξέλιξαν και πάλεψαν να τα ξεπεράσουν. Και λέγεται ακόμα πως η φύση δεν ήταν κακιά. Ήθελε το καλό και το επιδίωκε άλλοτε με ευγενικό κι άλλοτε με σκληρό τρόπο. Αν την παρατηρούσες, μάθαινες τραγούδια που κανείς δεν μπορούσε να τα πει χωρίς να τα διδαχθεί. Αποκτούσες δύναμη και σοφία απ’ την αρχαία της καρδιά. Η φύση έδινε πάντα τη λύση και φανέρωνε τα μυστικά της μέσα από Όρμπις, σφραγισμένα με σύμβολα (Όκσταβιρ) που μόνο ορισμένοι μπορούσαν να αποκρυπτογραφήσουν. Έτσι οι λαοί προλάμβαναν ένα μεγάλο κακό ή καρτερούσαν για ένα σπουδαίο καλό.

Όρμπις: Ο καρπός συναισθημάτων της Φύσης! Ή αλλιώς, σε μια εικόνα: Τα Μυστικά Των Κόσμων!

Σχέδιο από τον John St!





Το Μαύρο Βιβλίο  


[…]  Ο Άρντχαρ έβαλε καλά το χέρι στο πίσω εσωτερικό της κάπας του και έβγαλε ένα βιβλίο.      
«Αυτό είναι το Μαύρο Βιβλίο», είπε.      
«Μπα σε καλό σου!» αναφώνησε ο Μπλάουκαρτ και οι υπόλοιποι δικοί του τέντωσαν τις πλάτες τους (η Νάρνορ παρακολουθούσε ήρεμη).
«Έχω ακούσει γι’ αυτό το πράγμα! Αλλά ότι θα το έβλεπα κιόλας, δεν το περίμενα. Δεν ήταν στο Χέλστρομ απ’ όσο ξέρω. Αλήθεια, πού το ‘χατε καταχωνιασμένο; Ξέρω λίγα γι’ αυτό και θέλω να μάθω τώρα που έχω αυτήν την ευκαιρία».      
«Είστε νέοι! Για τα χρόνια ζωής των Γκραντς είστε βρέφη ακόμα. Πολλοί από σας δεν ξέρετε πολλά απ’ τα σημαντικά αυτού του κόσμου, ούτε τα έχετε διδαχθεί, ή τα έχετε ακούσει βιαστικά και ο νους σας τα έχει κατατάξει στους μύθους και τους θρύλους. Μα δε σας κατηγορώ. Οι εποχές της διδασκαλίας και της βαθιάς γνώσης έχουν περάσει και λησμονηθεί. Αλλά αυτό βέβαια δε σας στέρησε τη δεξιοτεχνία και την εξυπνάδα στη μάχη. Είναι το Μαύρο Βιβλίο λοιπόν! Εδώ, γράφονται τα Μυστικά των Κόσμων. Τα Μυστικά της Φύσης».

Απόσπασμα Βιβλίο 1ο – Τα Μυστικά των Κόσμων: Στο Μονοπάτι του Πεπρωμένου  

Σχέδιο από τον John St!


Το γράμμα

[…] Και καθώς το μάτι συνήθιζε, αποκαλύπτονταν όλο και πιο τρομερά πράγματα. Ο χώρος παντού ήταν πλημμυρισμένος από σπαθιά κάθε σχήματος και μεγέθους, ασπίδες ξύλινες και μεταλλικές, κράνη, δόρατα, φυλλάδια και πάπυρους ξεφτισμένους στο χρόνο και στοιβαγμένους πάνω σε κλειδαμπαρωμένα σεντούκια. Βημάτισα προς το μέρος τους. Έσκυψα και πήρα μερικούς στα χέρια. Σε κάποιους το μελάνι είχε ξεθωριάσει και τα κείμενα δε διαβάζονταν καθαρά. Προς το τέλος της στοίβας δυο- τρεις πάπυροι ήταν άθικτοι απ’ το χρόνο. Κράτησα έναν. Πάνω του ήταν τυπωμένο ένα μήνυμα δέκα περίπου γραμμών. Ο χαρακτήρας γραφής έμοιαζε παλιός κι έλεγε τα εξής:

Οι Μόλναρς με βρήκαν. Είπαν να σε ενημερώσω πως
απ’ το βορρά έρχονται οι λυκάνθρωποι.
Σε ψάχνουν! Έδωσα συντεταγμένες της περιοχής σου στους Μόλναρς
και σε λιγότερο από δύο φεγγάρια θα είναι εκεί. Θα σε φέρουν στο σημείο “Η” όπου θα σε παραλάβουν δύο άντρες μου. Δεν έχουμε πολύ χρόνο.

Απόσπασμα Βιβλίο 1ο – Τα Μυστικά των Κόσμων: Στο Μονοπάτι του Πεπρωμένου

Ένα ακόμα σκίτσο από την Ελενη Στα και τον John St που κοσμεί το εσωτερικό του 1ου Βιβλίου μου!