Χαρακτήρες

Όνομα Χαρακτήρα: Σιγκν Έσλορν/Αλτάιρ
Φυλή: Νεθ (Μισός Άνθρωπος, μισός Γκραντς), ο Ένας, ο Ειρηνιστής!

[…] Ο Αλτάιρ έλυσε τα χέρια από το στήθος και πλησίασε. Άπλωσε τις παλάμες στο έδρανο. Έγειρε το κεφάλι μπροστά. Τον κοίταζα κι ένιωσα το βλέμμα του να χαϊδεύει το δικό μου.
«Σβήσε τα πρέπει! Ρίχ’ τα όλα σε μια γωνιά και κάψ’ τα. Θυμάσαι τι γίναμε ο ένας για τον άλλο; Θυμάσαι από πού ξεκινήσαμε; Πόσες φορές γευτήκαμε ο ένας το φως και το σκοτάδι του άλλου; Τι πάει να πει φοβάμαι; Τι πάει να πει πρέπει να ξεχάσω; Από τι γυρίσαμε πίσω Σιγκν; Πόσες φορές η ζωή μας πέρασε ξυστά απ’ το θάνατο; Και πόσες φορές αποδειχτήκαμε έτοιμοι να τον καλοδεχτούμε σαν ευκαιρία μιας δεύτερης ζωής; Τι έμεινε νομίζεις; Το σπουδαιότερο μα όχι στερνό σκαλοπάτι που πρέπει να ανέβεις για να μετατραπείς ξανά σε αυτό που έλεγαν οι θρύλοι και τα τραγούδια για τη φύση σου! Κράτησε το στυλό και φύσα την σκόνη των περασμένων γράφοντας τις πρώτες λέξεις! Στάσου στις παρυφές της ζωής και μην φοβάσαι! Κι ας βογκά το χάος του θανάτου από κάτω, καρτερώντας την πτώση σου. Θυμήσου! Πρέπει να το κάνεις. Να διαβείς ξανά μέσα απ τις ανήλιαγες στοές του παρελθόντος σου!»
Βαστώ την ανάσα μου! Σφραγίζω τα βλέφαρα! Νιώθω αίφνης όλα μέσα και έξω από εμένα να γυρίζουν.
«Άφησε τα πρέπει και μπες πάλι στον κόσμο που φτιάξαμε!»
«Πονά… αλήθεια στο λέω… Πονά!» αυτές οι λέξεις ξέφυγαν απ τα χείλη μου.
«Στην αρχή ναι! Κάθε αρχή πονά!» είπε επαναφέροντας με στην τροχιά της κουβέντας μας. «Μα όταν νιώσεις πως πιέζεσαι και δεν αντέχεις άφησε τον εαυτό σου να συνομιλήσει με εμένα. Εμπιστεύσου με! Όπως παλιά!  Και εγώ θα είμαι πάντα εκεί! Δίπλα σου!»
Πέρασε στο χέρι μου το στυλό. Ως προς έκπληξή μου δεν μου φαινόταν το ίδιο βαρύ. Κάποιο απροσδιόριστο ένστικτο έκανε την παλάμη μου να σφίξει το στυλό.    «Άρχισε τώρα! Τώρα που το παρελθόν έγινε ξεχασμένη στάχτη!»
«Ναι μα… αν λίγο ενοχλήσω αυτή τη στάχτη θα βρω ακόμα… σωρό από κάρβουνα αναμμένα!»
«Γύρισε πίσω Σιγκν! Έφτασε η ώρα!»
Τον κοίταξα. Ρώτησα ύστερα από μια δυνατή ανταλλαγή βλεμμάτων:
«Μα… πως μπορώ να χαράξω πορεία πάνω στο σκοτάδι;»
«Δεν μπορείς! Μα μπορείς όμως να βάλεις σημάδι!»